Iwo Pollo (1927-2005)

fotografiaRóżne są momenty w życiu, czasami radujemy się sukcesami, czasem z troską pochylamy się nad problemami, a czasem jest nam po prostu źle.

Kiedy odszedł od nas Profesor Iwo Pollo, który przez 30 lat dzielił z nami radości i kłopoty czuliśmy ogromny smutek i żal, że oto straciliśmy nie tylko doskonałego Nauczyciela-Profesora ale również wspaniałego Człowieka-wielkiego serca i talentu. Człowieka, który swoją życiową postawą i osobo-wością pełną kultury i taktu był niedoścignionym wzorem dla pokoleń. Te wartości cechują wybitne jednostki i pozostaną zawsze ważne. My wychowankowie i uczniowie Profesora Iwo Pollo mieliśmy to ogromne szczęście przebywania blisko Niego. Swoją wybitną osobowością oddziaływał i kształtował nas. Zawdzięczamy Mu nie tylko swoje osiągnięcia naukowe, ale coś wyjątkowego, pozostawił jakąś niewidzialną pieczęć w naszej psychice Człowieka-Nauczyciela-Mistrza. Był wspaniałym Ojcem, nie tylko dla własnych dzieci, ale i nas także, wielkim Mistrzem, solidarnym Przyjacielem, wybitnym Profesorem-Rektorem.

W pierwszą Rocznicę pożegnania przypomnijmy ważniejsze fakty z zawodowego życia Rektora Iwo Pollo.

Urodził się 9 maja 1927 roku w Delatynie, w rodzinie inteligenckiej. Studia z zakresu technologii chemicznej ukończył w 1954 roku w Wydziale Chemii Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Bezpośrednio po studiach podjął pracę w Fabryce Odczynników Chemicznych, a dwa miesiące później w macierzystej Uczelni - na stanowisku asystenta. Pracował bardzo intensywnie naukowo, uzyskując stopień doktora nauk technicznych - w roku 1959, a doktora habilitowanego - w roku 1963. Powołany na stanowisko docenta, pełnił wiele funkcji akademickich, a także doradczych i eksperckich w przemyśle.

W roku 1975 przeniósł się do pracy w Politechnice Lubelskiej (wówczas WSInż.), gdzie stworzył Katedrę Technologii Chemicznej i objął jej kierownictwo na cały okres pracy w Uczelni. W roku 1976 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś w 1991 r. został zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. W roku 1978 powierzono mu funkcję dyrektora Instytutu Matematyki, Fizyki i Chemii, którego powołanie miało na celu zintegrowanie działalności badawczej i skorelowanie nauczania, realizowanego przez zakłady nauk podstawowych. W okresie od 1984 r. do 1990, dwie kadencje pełnił funkcję Prorektora ds. Nauki, zaś w latach 1993-1996 Rektora Politechniki Lubelskiej.

W okresie pełnienia tych funkcji szczególną wagę przywiązywał do rozwijania współpracy naukowej z ośrodkami zagranicznymi i krajowymi. Będąc Rektorem, rozpoczął budowę obiektu dydaktycznego dla potrzeb Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska. Wiele uwagi poświęcał wdrażaniu zasad samorządności akademickiej, utrwalaniu systemu demokratycznego zarządzania Uczelnią oraz wypracowaniu jej autonomii w możliwie najszerszym zakresie.

Cały czas pracy zawodowej i po przejściu na emeryturę w 2002 r. aktywnie działał w wielu organizacjach inżynierskich oraz stowarzyszeniach naukowych i kulturalnych. Był członkiem Komitetu Nauk Chemicznych PAN, Komisji Ceramicznej i Sekcji Elektrochemii PAN, Podkomitetu Chemii Plazmy, Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC) oraz współprzewodniczył Grupie Polskiej Międzynarodowego Towarzystwa Ozonowego (IOA). Był przewodniczącym Sekcji Chemii Plazmy PTChem i SITPChem, przewodniczącym Komisji Chemii Plazmy Niskotemperaturowej PAN oddz. w Lublinie oraz członkiem komitetów redakcyjnych kilku czasopism krajowych i zagranicznych.

Był wieloletnim członkiem kilku Rad Naukowych m.in. Instytutu Nawozów Sztucznych w Puławach.

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Ministerstwa Edukacji Narodowej.

W pracy naukowej i technicznej zajmował się: technologią chemiczną, zastosowaniem materiałów chemoodpornych, chemią plazmy nisko- i wysokotemperaturową, inżynierią i ochroną środowiska oraz historią nauki. Jego autorytet naukowy i wiedza, nie tylko w zakresie nauk stosowanych, ale również podstawowych sprawiały, iż Profesor proszony był wiele razy o opinie i recenzje zarówno w kraju jak i zagranicą. Łącznie opublikował kilkaset prac naukowych, opracował ponad 20 patentów oraz wypromował 10 doktorów i ponad 150 absolwentów studiów technicznych i uniwersyteckich.

Prof. Iwo Pollo był wszechstronnym chemikiem, technologiem - nieorganikiem, które to podstawy wyniósł jeszcze z czasów gliwickich. Jego pasją była historia nauki, techniki i kultury, co było wyrazem Jego wszechstronnych zainteresowań humanistycznych. Był niewyczerpanym źródłem wiedzy o historii rozwoju przemysłu chemicznego w kraju i o ludziach, którzy przemysł ten tworzyli. Miał niezwykłą łatwość w formułowaniu myśli i wypowiadaniu się w każdej kwestii, zarówno w słowie, jak też w piśmie. Pisał więc łatwo i dużo - kilkaset prac które, zarówno w treści, jak i w formie, są zawsze przykładem wysokiej kultury językowej. Był człowiekiem o bardzo szerokich horyzontach wyróżniającym się głęboką wiedzą z zakresu filozofii. Był jednym z najlepszych humanistów, co przez całe lata było źródłem bardziej wszechstronnego widzenia techniki, edukacji, w środowisku inżynierów i techników.

Koronną specjalnością Prof. Iwo Pollo, którą rozwijał przez całe swoje twórcze życie, która przyniosła Mu uznanie w kraju i świecie była chemia i technologia plazmy. Kontynuował zapoczątkowany przez prof. Stefana Pawlikowskiego oryginalny kierunek badań w polu wyładowań koronowych. W tej dziedzinie jego znakomite osiągnięcia związane są z syntezą ozonu i zastosowaniem niskotemperaturowej plazmy w procesach ochrony środowiska.

Przywiązywał ogromną wagę do rozwijania współpracy naukowej z ośrodkami krajowymi i zagranicznymi. To dzięki jego wspaniałej osobowości, szerokim zakresie zainteresowań intelektualnych, ujmującym sposobie bycia, biegłej znajomości 5 języków, doprowadził do zawarcia dwustronnych umów o współpracy z kilkunastoma renomowanymi ośrodkami zagranicznymi, m. in. w Japonii, Francji, Niemczech, Rosji, Włoszech, Wielkiej Brytanii i USA. Był ceniony w szerokich kręgach świata naukowego zagranicą. Działał intensywnie na rzecz wymiany pracowników i poprzez swoje szerokie kontakty międzynarodowe promował cały szereg osób do pracy badawczej w różnych laboratoriach. Jego uczniowie otrzymali stopnie doktorskie m.in. na Uniwersytecie Moskiewskim, na Uniwersytecie w Saga (Japonia) na Uniwersytetach w Pradze i Sofii.

Był inicjatorem i ojcem duchowym jednej z najbardziej prestiżowych cyklicznych konferencji Chemii Plazmy zwanej HAKONE- "High Pressure Low-Temperature Plasma Chemistry". W tym roku będzie jubileuszowe "Hakone -10", kolejna dziesiąta konferencja , która odbędzie się w Saga (Japonia). Profesor Iwo Pollo był członkiem międzynarodowego Komitetu Naukowego "HAKONE" i Komitet Naukowy zdecydował poświęcić HAKONE-10, Jego pamięci Pierwsza konferencja Hakone odbyła się w 1987 roku w miejscowości właśnie Hakone w Japonii, następna w 1989 roku organizowana przez Profesora Iwo Pollo w Kazimierzu Dolnym z przeważającą liczbą zagranicznych naukowców m.in. z Japonii, Niemiec, Szwajcarii, Francji, USA, Rosji, Czechosłowacji i Włoch. Ta szeroka współpraca z ośrodkami zagranicznymi była, dlatego możliwa, że Profesor wyróżniał się zawsze bardzo miłym usposobieniem i bezinteresowną życzliwością w stosunkach ludzkich. Zawsze pogodny i uśmiechnięty stwarzał miłą, bezkonfliktową atmosferę wokół siebie. Cieszył się wielką sympatią, uznaniem i autorytetem wśród kolegów chemików we wszystkich ośrodkach naukowych w kraju i zagranicą.

Jego odejście jest olbrzymią stratą dla nauki polskiej, a szczególnie dla krajowej szkoły chemii i technologii plazmy.

Profesor osiągnął niemal wszystko, co może być dane uczonemu zapewniając Mu satysfakcję, szacunek, i pamięć potomnych. Jego nazwisko zostało wpisane w historię rozwoju chemii plazmy, którą wzbogacał idąc śladami swego mistrza profesora Stefana Pawlikowskiego. Był w Polsce prekursorem badań nad ozonem, które prowadził na szeroką skalę współpracując z zespołami uczonych zagranicą. Największym pomnikiem dla uczonego są jego prace. Nazwisko Profesora Iwo Pollo figuruje pod setkami publikacji stanowiących o jego dorobku. Te wszystkie zasługi i wielce znaczące osiągnięcia są tylko cząstką życia Pana Profesora, który nade wszystko był humanistą o rozległych pasjach charakteryzujących wybitnych ludzi renesansu.

Był człowiekiem serdecznym, niezwykle otwartym na innych, rozumiejącym ludzką naturę. Kierując Katedrą Technologii Chemicznej stworzył w pracy prawdziwie rodzinną atmosferę. Swą życiową dewizę wypisaną dziecinnym wówczas pismem syna Rafała "Rób swoje, nie oglądaj się na innych" traktował jako busolę słusznej drogi harmonijnie łącząc ją z życzliwością wobec ludzi.

We wrażliwym sercu Profesora na zawsze pozostał sentyment do Huculszczyzny i Łemkowszczyzny. Kolekcjonował obrazy i wytwory kultury tych narodowości. Uwielbiał spacery po górach jako formę aktywnego wypoczynku. Był dumny ze Złotej Odznaki PTTK, mimo, że posiadał ordery i odznaczenia najwyższej rangi. Do ostatnich chwil życia działał w Związku Podhalan i stowarzyszeniu Kresowiaków.

Wykłady Pana Profesora zamieniały świat wzorów i praw chemicznych w pasjonujące opowieści. Pisał też eseje, limeryki, fraszki. Spod Jego pióra wyszło kilka tomików wierszy poświęconych ukochanym górom. W jednym z nich znajdujemy słowa, które dziś nabierają szczególnej wymowy: "Zamyka się horyzont, powraca prawda w słowie".

O Profesorze Iwo Pollo będziemy pamiętali jako o bliskim ludziom uczonym-humaniście, prawym człowieku, najwyższego formatu, jednej z największych postaci Politechniki Lubelskiej.

Przemijanie jest nieodłącznym elementem tajemnej logiki wieczności. Pozostanie Twoja bogata naukowa spuścizna i Twoi uczniowie, z którymi pracowałeś przez 30 lat i jest tylko kwestią czasu, kiedy wszyscy do Ciebie dołączymy.

Żegnamy Cię, Kochany Profesorze-Mistrzu, na zawsze pozostaniesz w naszych sercach.

W imieniu wychowanków i współpracowników
Justyna Jaroszyńska-Wolińska

Dr Justyna Jaroszyńska-Wolińska jest sekretarzem Komisji Plazmy Niskotemperaturowej Oddziału PAN w Lublinie i uczennicą Profesora.


powrót do góry

powrót do wydawnictwa

 
Kronika Oddziału według dat  
 
 Siedziba oddziału : Polska Akademia Nauk, Oddział w Lublinie
 Pałac Czartoryskich, Plac Litewski 2, e-mail: pan-ol@hektor.umcs.lublin.pl
webdesign emzab.pl